CHICAGO BOOTH 2

مردم آمریکا

مردم آمریکا اصولاً به دنبال FUN (تفریح) هستند. نقش FUN در زندگی آنها بسیار حیاتی است و این حقیقت که این مردم مصرف گراترین انسانهای روی زمین هستند در این نکته نهفته است. هر کاری که می کنند هدفشان FUN است. اگر می خواهند دریک سمپوزیم یا کلاس تئاتر شرکت کنند هدفشان FUN است. وقتی می خواهند از تو بپرسند که مثلا نمایشگاه چه طور بود یکی از سوالاتشان احتمالا این است «Was it fun? «. وقتی یک مهمانی برای جمع آوری اعانه (Charity lunch) ترتیب می دهند به دنبال FUN هستند. داشتن FUN نقش مهمی در زندگی آنها و برنامه های بلند مدتشان بازی می کند.

مردم آمریکا انسانهایی مثبت نگرند. همه چیز به نظرشان عالی (Great) است مگر اینکه خلافش ثابت شود. دنیا به نظرشان فقط آمریکا است و بقیه اش معلوم نیست چه نقشی در زندگی آنها بازی می کند. نه اینکه نژاد پرست باشند. به نظر بعضی از آنها که بقیه کشورها را می شناسند، این کشورها مکانهای Beautiful ی هستند که بهتر است گاهی برای داشتن FUN به آنها سفر کرد و یا برنامه ریزی می کنند که بعد از بازنشستگی به کشورهای جهان سوم بروند و به مردم این کشورها کمک کنند. آنهایی هم که بقیه کشورها را نمی شناسند، خوب، این کشورها در زندگی آنها هیچ نقشی ندارد.

مردم آمریکا حوادثی را که در عراق و افغانستان و … رخ می دهد خیلی غم انگیز (Sad) می دانند ولی معتقدند که واقعیت دارد. سر خود را به این طرف و آن طرف تکان می دهند و می گویند: It’s so sad, but it’s true!. یکی از بزرگترین مشکلات فرهیختگانشان حقوق حیوانات (Animal right) است و با تولید انبوه حیوانات  و کشتار فجیع آنها مشکل اساسی دارند. بنابراین گوشت نمی خورند و کفش چرمی نمی پوشند و پالتو پوست سه هزار دلاری به تن نمی کنند.

مردم آمریکا علاقه ای به صحبت در مورد مذهب و سیاست نشان نمی دهند و فکر خود را با این مسائل مشغول نمی کنند. بر عکس از بحث در مورد غذا، فرهنگ و فیلم خیلی خوششان می آید. انگار و به مرور زمان این امر به یک قانون نانوشته تبدیل شده است.. بعد از سالها اولین زمانی که عموم مردم وارد بحث در حوزه سیاست شدند و فکرشان به این دلیل مشغول شد؛ بحران شدید اقتصادی و انتخابات اخیر بوده است. آزادی سیاسی در این کشور در حوزه فعالیت های کارگری شدیدآ محدود می شود و FBI با این گونه فعالیت ها به شدت برخورد می کند. روز کارگر در همه جا اول ماه می است و در آمریکا هفت سپتامبر. مردم اینجا اتحادیه های کارگری را دوست ندارند و معتقدند آنها – همانند مافیا در ایتالیا –  فاسد (Corrupt) هستند و یا فاسد شده اند.

مردم آمریکا کار می کنند و بسیار بیشتر مصرف. ابعاد همه چیز در اینجا بزرگ است. از ماشین های معروف آمریکایی تا یخچال و اجاق گاز و قهوه ساز. همه چیز برای مصرف بیشتر طراحی شده است. دراینجا هر چه بیشتر خرید کنی ارزانتر تمام می شود. قیمت یک کیلو برنج، دو دلار و قیمت بیست و پنج کیلوی آن، پانزده دلار است. قیمت یک باطری قلمی، یک و نیم دلار و قیمت بسته شانزده تایی آن نه دلاراست. بنابراین، این مردم موقع خرید صندوق عقب بزرگ ماشینشان را پر می کنند و قسمت زیادی از آن را دور می ریزند. اینجا کشوری است که حداقل حقوق بیش ازهفت برابر حداقل حقوق در ایران است و هزینه مواد غذایی، پوشاک، مسکن و سایر ضروریات زندگی – به جز انرژی – تفاوت چندانی با ایران ندارد.

مردم آمریکا ماجراجویی را دوست دارند و علاقه مندند گاهی ترس را تجربه کنند. ولی در واقع به جز یازده سپتامبر هیچ وقت ترس را تجربه نکرده و با تعجب فراوان می پرسند، تو واقعاً هواپیمایی که قصد بمباران شهر را دارد با چشم خود دیده ای. بنابراین برنامه ها و مسابقات بسیار متنوع تلویزیونی (مثل Fear Factor) ترس را برای آنها بازسازی می کنند. آمریکایی ها عاشق تنوع هستند.